Knjiga Slavoja Žižeka „Godina opasnog sanjanja“ predstavlja zbirku eseja koja se fokusira na ono što Žižek u svojim intervjuima i javnim nastupima ponekad naziva „govnjiva politika“. Ovo delo je sinestezija Žižekovih javnih angažmana i diskusija o „shitty politics“, koje inkorporira u svoju književnu građu mnogobrojne reference na savremenu ideologiju. „Godina opasnog sanjanja“ je podeljena na deset „poglavlja“. Međutim, to nisu zaista poglavlja koja povezuju sadržaj u jednu celinu. To su više autonomni eseji koji ni na koji način ne mogu formirati jedinstvenu celinu. Glavna pitanja su teme u vezi sa političkim događajima iz 2011. godine. Tu godinu je autor označio kao početak nečega što živimo danas – trinaest godina kasnije, što će nas vratiti na pitanja šta posle sloma neoliberalističkog poretka? Ovo je za autora godina rađanja novog ideološkog izraza savremenog političkog stanja, koje je zaboravilo strahote sveta koji je prošao kroz Drugi svetski rat
Dnevnik jednog lutanja
Venedikt Jerofejev još je jedan u nizu ruskih pisaca oko čijeg se imena stvarala propaganda. Burnog života, odrastavši bez roditelja, radio je svakojake poslove – od zidarskog radnika, preko noćnog čuvara do telefoniste u geološkoj ekspediciji. Nestalna duha, željan nepoznatog i novog, svom životu dao je svojevrsnu notu lutanja koja je svirala čak i pod okriljem porodice.
Upravo takvog sebe utkao je i u lik glavnog junaka njegove poeme „Moskva – Petuški“.
Kritika filma Dvoje
Kao pozitiv ili pak negativ dotadašnjeg talasa ratnih filmova u Jugoslaviji, 1961. godine pojavljuje se samostalni rediteljski film Dvoje, Aleksandra Petrovića. Uz film Ples na kiši, Boštjana Hladnika, ova dva filma se smatraju prvim primerima novog jugoslovenskog filma odnosno crnog talasa. Značaj ovog filmskog ostvarenja za jugoslovensku ali i kinematografiju danas, važno je sagledati vreme i mesto, kao i društvene i političke okolnosti pod kojim su filmovi crnog talasa nastajali.